The year was 1947. India had won independence but the country was partitioned.
Partition saw many families migrating to India and an equal number of families moving to Pakistan. Suraj Sadan, an eight-year-old boy, was a part of one such family that walked from Pakistan to Delhi.

The life in the refugee camp had a bright lining, remembers the young boy, now a 69 year old man. "It was October. One day Mahatma Gandhi visited our camp. Even today, I remember him; he was like a bronze statue, shining. He sat on the floor and sang Easwar Allah tero naam, sabko sanmati de bhagwan with three girls. That was one of the most unforgettable moments in my life," Sadan says"Gandhi is dead for all the others but for me, he will always be alive. I saw him alive, and I can still feel the magnetic vibes that came from him. As I looked at him, I said to myself, when I grow older, I will make his drawings. I had been drawing even when I was in the refugee camp."
He did draw the Mahatma when he was older. In 1956, the Hindustan Times and Navbharat Times asked him to do the drawings of Gandhiji for the newspapers. For the next ten years, he mainly drew various poses of the Mahatma and also many other political leaders like Nehru, Rajendra Prasad, etc.

"But it was mainly Mahatma Gandhi."

Laurels came to him soon, one after another. In 1965, he won a scholarship from the French government and moved to Paris. Soon after that, he was able to hold an exhibition of the Gandhi paintings in Paris. In 1969, the French government decided to celebrate Gandhi centenary, and he was invited to have an exhibition of his Gandhi paintings again in Paris.UNESCO published his paintings on the cover page and the French government also selected a painting of his for a stamp.
Once a person approached him at an exhibition and invited him to Canada saying he 'could contribute a lot to the country'.

So, Sadan moved to Canada in 1971. From then on, Montreal in Canada has been his home. "But I pass my time travelling all over the world painting Gandhiji. Rather, Gandhiji takes me to all these places."

He paints Gandhiji because he wants to keep his spirit alive through his paintings and his quotations. "Every time I paint Gandhiji, I get new inspiration, new composition, new expression and new vibrations. Every time I paint him, he is different. I get peace when I paint him. I don't know why. Before spreading his message of peace, I feel peace first!"
In 2006, Sadan started the Mahatma Gandhi International Foundation, and the foundation invites people who can spread Gandhi's message.
"Those who come to listen to them get the message of peace ad non-violence."

Sadan feels that Gandhiji's message of peace is more appreciated in other countries than in India. "Their faces brighten the moment you utter the name of Gandhi but in India, he is forgotten. Many outside India tell me that he would be the only guy who could bring peace to today's world. In India, his name is uttered many times but in India's heart, he is not there. I feel Gandhi is more celebrated in other countries than in India."




.

la peinture Gandhi est une passion pour cet homme
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
L'année était 1947. L'Inde avait gagné l'indépendance mais le pays a été divisé.
La cloison a vu beaucoup de familles émigrer en l'Inde et nombre égal de familles se déplaçant au Pakistan. Suraj Sadan, un huit-année-vieux garçon, était une partie d'une telle famille qui a marché du Pakistan à Delhi.

La vie dans le camp de réfugié a eu une doublure lumineuse, se rappelle le jeune garçon, maintenant un homme de 69 ans. « C'était octobre. Un jour Mahatma Gandhi a visité notre camp. Même aujourd'hui, je me rappelle le ; il était comme une statue en bronze, brillant. Il s'est assis sur le plancher et a chanté le naam de tero d'Easwar Allah, le sanmati De de sabko bhagwan avec trois filles. C'était l'un des moments les plus inoubliables dans ma vie, « Sadan indique que " Gandhi est mort pour tous autres mais pour moi, il sera toujours vivant. Je l'ai vu vivant, et je peux encore sentir les vibes magnétiques qui sont venus de lui. Comme je l'ai regardé, j'ai dit à me, quand je vieillis, je ferai ses schémas. J'avais dessiné même lorsque j'étais dans le camp de réfugié. « 
Il a dessiné le Mahatma quand il était plus âgé. En 1956, les temps de Hindustan et les temps de Navbharat lui ont demandés de faire les schémas de Gandhiji pour les journaux. Pendant les dix années à venir, il a principalement dessiné de diverses poses du Mahatma et également de beaucoup d'autres chefs politiques comme Nehru, Rajendra Prasad, etc.

« Mais c'était principalement Mahatma Gandhi. Les »

lauriers sont venus à lui bientôt, l'un après l'autre. En 1965, il a gagné une bourse du gouvernement français et s'est déplacé à Paris. Peu après celui, il pouvait tenir une exposition des peintures de Gandhi à Paris. En 1969, le français que le gouvernement a décidé de célébrer le centenaire de Gandhi, et lui a été invité pour avoir une exposition de son Gandhi les peintures encore dans Paris.UNESCO ont édité ses peintures à la page de couverture et le gouvernement français a également choisi une peinture à lui pour un timbre.
Une fois qu'une personne l'approchait à une exposition et invité l'à l'énonciation du Canada il « pourrait contribuer beaucoup au pays ».

Ainsi, Sadan s'est déplacé au Canada en 1971. D'puis dessus, Montréal au Canada a été sa maison. « Mais je passe mon temps voyageant partout dans le monde Gandhiji peignant. Plutôt, Gandhiji me porte à tous ces endroits. « 

Il peint Gandhiji parce qu'il veut garder son traversant vivant d'esprit ses peintures et ses citations. « Chaque fois que je peins Gandhiji, j'obtiens la nouvelle inspiration, la nouvelle composition, la nouvelle expression et les nouvelles vibrations. Chaque fois que je le peins, il est différent. J'obtiens la paix quand je le peins. Je ne sais pas pourquoi. Avant d'écarter son message de paix, je sens la paix d'abord ! « 
En 2006, Sadan a commencé la base internationale de Mahatma Gandhi, et la base invite les personnes qui peuvent écarter le message de Gandhi.
« Ceux qui viennent pour écouter elles reçoivent le message de la non-violence d'annonce de paix.  »

Sadan estime que le message de Gandhiji de la paix davantage est apprécié dans d'autres pays qu'en Inde. « Leurs visages éclairent le moment où vous poussez le nom de Gandhi mais en Inde, il est oublié. Beaucoup extérieur Inde m'indiquent qu'il serait le seul type qui pourrait apporter la paix au monde d'aujourd'hui. En Inde, son nom est poussé beaucoup de fois mais au coeur de l'Inde, il n'est pas là. Je me sens que Gandhi davantage est célébré dans d'autres pays qu'en Inde. « 




.

la pintura Gandhi es una pasión para este hombre
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
El año era 1947. La India había ganado independencia pero el país fue repartido.
La partición vio a muchas familias el emigrar a la India y a un número igual de las familias que se movían a Paquistán. Suraj Sadan, ocho-año-viejo muchacho, era una parte de una tal familia que caminó de Paquistán a Delhi.

La vida en el campo del refugiado tenía una guarnición brillante, recuerda a muchacho joven, ahora hombre de 69 años. “Era octubre. Un día Mahatma Gandhi visitó nuestro campo. Incluso hoy, lo recuerdo; él era como una estatua de bronce, brillando. Él se sentó en el piso y cantó el naam del tero de Easwar Allah, sanmati de del sabko bhagwan con tres muchachas. Ése era uno de los momentos más unforgettable de mi vida, “Sadan dice que " Gandhi es muerto para todos los otros pero para mí, él estará siempre vivo. Lo vi vivo, y puedo todavía sentir los vibes magnéticos que vinieron de él. Como lo miraba, dije a me, cuando crezco más viejo, yo haré sus dibujos. Me había estado dibujando aun cuando estaba en el campo del refugiado. “
Él dibujó el Mahatma cuando él era más viejo. En 1956, los tiempos de Hindustan y los tiempos de Navbharat pidieron que él hiciera los dibujos de Gandhiji para los periódicos. Por los diez años próximos, él dibujó principalmente las varias actitudes del Mahatma y también de muchos otros líderes políticos como Nehru, Rajendra Prasad, el etc.

“Solamente era principalmente Mahatma Gandhi. Los”

laureles vinieron a él pronto, uno tras otro. En 1965, él ganó una beca del gobierno francés y se trasladó a París. Pronto después de ése, él podía celebrar una exposición de las pinturas de Gandhi en París. En 1969, se invitó al gobierno del francés decidido para celebrar el centenario de Gandhi, y le que tuvieran una exposición de su Gandhi que las pinturas en Paris.UNESCO publicaron otra vez sus pinturas en la página de cubierta y el gobierno francés también seleccionó una pintura el suyo para una estampilla.
Una vez que una persona le acercara en una exposición e invitado lo al refrán de Canadá él “podría contribuir mucho al país”.

Así pues, Sadan se movió a Canadá en 1971. De entonces encendido, Montreal en Canadá ha sido su hogar. “Solamente paso mi tiempo que viaja por todo el mundo Gandhiji que pinta. Algo, Gandhiji me lleva a todos estos lugares. “

Él pinta Gandhiji porque él desea guardar su directo vivo del alcohol sus pinturas y sus citas. “Cada vez que pinto Gandhiji, consigo la nueva inspiración, la nueva composición, la nueva expresión y nuevas vibraciones. Cada vez que lo pinto, él es diferente. Consigo paz cuando lo pinto. No sé por qué. ¡Antes de separar su mensaje de la paz, siento paz primero! “
En 2006, Sadan comenzó la fundación internacional de Mahatma Gandhi, y la fundación invita a gente que puede separar el mensaje de Gandhi.
“Los que vienen escuchar ellos consiguen el mensaje de la no-violencia del anuncio de la paz. ”

Sadan se siente que el mensaje de Gandhiji de la paz está apreciado más en otros países que en la India. “Sus caras aclaran el momento que usted pronuncia el nombre de Gandhi pero en la India, él se olvida. Muchos exterior la India me dicen que él fuera el único individuo que podría traer paz al mundo de hoy. En la India, su nombre se pronuncia muchas veces pero en el corazón de la India, él no está allí. Me siento que celebran a Gandhi más en otros países que en la India. “




.

la pittura Gandhi è una passione per questo uomo
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
6
null

Anstrich Gandhi ist eine Neigung für diesen Mann
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Das Jahr war 1947. Indien hatte Unabhängigkeit gewonnen, aber das Land wurde verteilt.
Fach sah viele Familien, zu Indien und zu einer gleichen Anzahl von den Familien abzuwandern, die nach Pakistan bewegen. Suraj Sadan, ein acht-Jahr-alter Junge, war ein Teil von einer solchen Familie, das von Pakistan nach Delhi ging.

Das Leben im Flüchtlinglager hatte ein helles Futter, sich erinnert den an jungen Jungen, jetzt einen 69 Einjahresmann. „Es war Oktober. Ein Tag Mahatma Gandhi besuchte unser Lager. Sogar heute, erinnere mich ich an ihn; er war wie eine Bronzestatue und glänzte. Er saß auf dem Fußboden und sang Easwar Allah tero naam, sabko sanmati De, das mit drei Mädchen bhagwan ist. Der war einer der unforgettable Momente in meinem Leben, „Sadan sagt, daß " Gandhi für alle andere aber für mich tot ist, er ist immer lebendig. Ich sah ihn lebendig und ich kann den magnetischen vibes noch glauben, die von ihm kamen. Wie ich ihn betrachtete, sagte ich zu mich, wenn ich älter wachse, ich bilde seine Zeichnungen. Ich hatte gezeichnet, selbst wenn ich im Flüchtlinglager war. „
Er zeichnete das Mahatma, als er älter war. 1956 baten die Hindustan Zeiten und die Navbharat Zeiten ihn, die Zeichnungen von Gandhiji für die Zeitungen zu tun. Für die folgenden 10 Jahre zeichnete er hauptsächlich verschiedene Haltungen des Mahatma und auch vieler anderer politischer Führer wie Nehru, Rajendra Prasad, etc.

„Aber es war hauptsächlich Mahatma Gandhi. “

Lorbeer kamen zu ihm bald, nacheinander. 1965 gewann er eine Gelehrsamkeit von der französischen Regierung und zog nach Paris um. Bald nach dem, war er in der Lage, eine Ausstellung der Gandhi Anstriche in Paris zu halten. 1969 wurden die Franzoseregierung, die entschieden wurden, um Gandhi Jahrhundert zu feiern, und er eingeladen, um eine Ausstellung von seinem Gandhi zu haben, den Anstriche wieder in Paris.UNESCO seine Anstriche auf der Abdeckung Seite veröffentlichten und die französische Regierung wählte auch einen Anstrich von seinem für einen Stempel vor.
Sobald eine Person ihm an einer Ausstellung sich näherte und ihn zum Kanada Saying eingeladen könnte er „zum Land viel beitragen“.

So bewog Sadan nach Kanada 1971. Von dann an, ist Montreal in Kanada sein Haus gewesen. „Aber ich führe meine Zeit, die auf der ganzen Erde malendes Gandhiji reist. Eher nimmt Gandhiji mich zu allen diesen Plätzen. „

Er malt Gandhiji, weil er sein lebendiges durchgehendes des Geistes halten möchte seine Anstriche und seine Preisangabe. „Jedesmal wenn ich Gandhiji male, erhalte ich neue Inspiration, neuen Aufbau, neuen Ausdruck und neue Erschütterungen. Jedesmal wenn ich ihn male, ist er unterschiedlich. Ich erhalte Frieden, wenn ich ihn male. Ich weiß nicht warum. Bevor ich seine Anzeige des Friedens verbreite, glaube ich Frieden zuerst! „
2006, Sadan begann die Mahatma Gandhi internationale Grundlage, und die Grundlage lädt Leute ein, die Anzeige Gandhis verbreiten können.
„Die, die kommen, auf sie zu hören, erhalten die Anzeige der Friedensanzeige Nichtgewalttätigkeit. “

Sadan glaubt, daß Anzeige Gandhijis des Friedens mehr in anderen Ländern als in Indien geschätzt wird. „Ihre Gesichter erhellen den Moment, den Sie den Namen von Gandhi äußern, aber in Indien, wurde er vergessen. Viele Außenseite Indien erklären mir, daß er der einzige Kerl sein würde, der Frieden zur heutigen Welt holen könnte. In Indien wird sein Name viele Male gegäußert, aber im Herzen Indiens, ist er nicht dort. Ich glaube, daß Gandhi mehr in anderen Ländern als in Indien gefeiert wird. „




.

a pintura Gandhi é uma paixão para este homem
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
O ano era 1947. India tinha ganhado a independência mas o país foi dividido.
A divisória viu muitas famílias migrar a India e a um número igual das famílias que movem-se para Paquistão. Suraj Sadan, um menino oito-ano-velho, era uma parte de uma tal família que andasse de Paquistão a Deli.

A vida no acampamento do refugee teve um forro brilhante, recorda o menino novo, agora uns 69 anos - homem velho. “Era outubro. Um dia Mahatma Gandhi visitou nosso acampamento. Mesmo hoje, eu recordo-o; era como uma estátua de bronze, brilhando. Sentou-se no assoalho e cantou-se o naam do tero de Easwar Allah, sanmati de do sabko bhagwan com três meninas. Aquele era um dos momentos os mais unforgettable em minha vida, “Sadan diz que " Gandhi está inoperante para todo o outro mas para mim, ele estará sempre vivo. Eu vi-o vivo, e eu posso ainda sentir os vibes magnéticos que vieram dele. Como eu o olhei, eu myselfdisse-, quando eu cresço mais velho, mim farei seus desenhos. Eu tenho extraído mesmo quando eu estava no acampamento do refugee. “
Extraiu o Mahatma quando era mais velho. Em 1956, os tempos de Hindustan e os tempos de Navbharat pediram que fizesse os desenhos de Gandhiji para os jornais. Por os dez anos seguintes, extraiu principalmente vários poses do Mahatma e também de muitos outros líderes políticos como Nehru, Rajendra Prasad, etc.

“Mas era principalmente Mahatma Gandhi. Os”

Laurels vieram-lhe logo, um após outro. Em 1965, ganhou um scholarship do governo francês e moveu-se para Paris. Logo após aquele, podia prender um exhibition das pinturas de Gandhi em Paris. Em 1969, o governo do francês decidido comemorar o centenary de Gandhi, e foram convidados para ter um exhibition de seu Gandhi que as pinturas outra vez em Paris.UNESCO publicaram suas pinturas na página de tampa e o governo francês selecionou também uma pintura de his para um selo.
Uma vez que uma pessoa o aproximou em um exhibition e convidado o ao provérbio de Canadá “poderia contribuir muito ao país”.

Assim, Sadan moveu-se para Canadá em 1971. De então sobre, Montreal em Canadá foi seu repouso. “Mas eu passo meu tempo que viaja pelo mundo inteiro Gandhiji pintando. Rather, Gandhiji faz exame de me a todos estes lugares. “

Pinta Gandhiji porque quer manter seu direto vivo do espírito suas pinturas e suas citações. “Cada vez que eu pinto Gandhiji, eu começo a inspiração nova, a composição nova, a expressão nova e vibrações novas. Cada vez que eu o pinto, é diferente. Eu começo a paz quando eu o pinto. Eu não sei por que. Antes de espalhar sua mensagem da paz, eu sinto a paz primeiramente! “
Em 2006, Sadan começou a fundação internacional de Mahatma Gandhi, e a fundação convida os povos que podem espalhar a mensagem de Gandhi.
“Aqueles que vêm lhes escutar começam a mensagem da non-violência do anúncio da paz. ”

Sadan sente que a mensagem de Gandhiji da paz está apreciada mais em outros países do que em India. “Suas caras brighten o momento onde você expressa o nome de Gandhi mas em India, é esquecido. Muitos parte externa India dizem-me que seria o único guy que poderia trazer a paz ao mundo de hoje. Em India, seu nome é expressado muitas vezes mas no coração de India, não está lá. Eu sinto que Gandhi está comemorado mais em outros países do que em India. “




.

målning Gandhi är en passion för denna man
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Året var 1947. Indien hade segrat självständighet, men landet delades.
Delningen sågar många familjer som migrating till Indien, och en jämlike numrerar av familjer som är rörs till Pakistan. Suraj Sadan, engammal pojke, var en del av en sådan familj som gick från Pakistan till Delhi.

Livet i flyktinglägret hade ett ljust fodrar, minns den unga pojken, nu en årig man 69. ”Var det Oktober. En dag Mahatma Gandhi besökte vårt läger. Även i dag, minns jag honom; han var lik en bronsstaty som var glänsande. Han satt på däcka och sjöng Easwar Allah teronaam, sabkosanmatien de som var bhagwan med tre flickor. Det var ett av de mest oförglömliga ögonblicken i mitt liv, ”Sadan något att säga " Gandhi är död för alla andra, men för mig, ska han är alltid vid liv. Jag sågar honom som är vid liv, och jag kan stilla känselförnimmelse de magnetiska vibesna som kom från honom. Som jag såg honom, sade jag till jag själv, när jag växer äldre, mig ska gör hans teckningar. Jag hade dragit, även om jag var i flyktinglägret. ”
Drog han Mahatmaen, då han var äldre. I 1956 frågade de Hindustan tiderna och Navbharat tider honom att göra teckningarna av Gandhiji för tidningarna. För de nästa tio åren drog han främst olikt poserar av Mahatmaen och också många andra politisk ledare lika Nehru, Rajendra Prasad, Etc.

”Bara det var främst Mahatma Gandhi. ”

Kom lagrar till honom snart, ett efter another. I 1965 segrade han ett stipendium från den franska regeringen och rört till Paris. Snart efter det, var han kompetent att rymma en utställning av de Gandhi målningarna i Paris. I 1969 avgjorde franskaregeringen att fira den Gandhi centenaryen och honom var inbjuden att ha en utställning av hans Gandhi som målningar igen i Paris.UNESCO publicerade hans målningar på den utvalda täckasidan och franska regeringen också en målning av his för en stämpel.
När en person att närma sig honom på en utställning och ett inbjudet honom till det Kanada ordstävet, kunde han ”bidra ett lott till landet”.

Så Sadan som är rörd till Kanada i 1971. Från därefter på, har Montreal i Kanada varit hans hem. ”Bara jag passerar min tid som reser all över världsmålningen Gandhiji. Ganska tar Gandhiji mig till allt dessa förlägger. ”

Målar han Gandhiji, därför att han önskar till uppehället hans vid liv through för ande hans målningar och hans quotations. ”Varje tid målar jag Gandhiji, mig får ny inspiration, ny sammansättning, nytt uttryck och nya vibrationer. Varje tid som jag målar honom, honom, är olik. Jag får fred, när jag målar honom. Jag vet inte why. Innan fördelning av hans meddelande av fred, I-känselförnimmelsefred först! ”
I 2006, Sadan startade det Mahatma Gandhi landskampfundamentet, och fundamentet inviterar folk som kan spridda Gandhis meddelande.
”Får de, som kommer att lyssna till dem, meddelandet av fredannonsnon-våld. ”

Sadan känselförnimmelser att Gandhijis meddelande av fred uppskattas mer i andra länder än i Indien. ”Deras vänder mot ljusnar ögonblicket som du yttrar det känt av Gandhi, men i Indien, glömms han. Många yttersidan Indien berättar mig att att han skulle, var den enda grabben som kunde komma med fred till den dagens världen. I Indien yttras hans känt många tider, men i Indien hjärta, är han inte där. I känselförnimmelse Gandhi firas mer i andra länder än i Indien. ”




.

картиной Ганди будет страсть для этого человека
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Год был 1947. Индия выиграла независимость но страна была разделена.
Перегородка увидела, что много семей проникли к Индии и равному количеству семей двигая к Пакистану. Suraj Sadan, 8-год-старый мальчик, было частью одной такой семьи которая погуляла от Пакистана к Delhi.

Жизнь в лагере беженцев имела яркую подкладку, вспоминает молодого мальчика, теперь 69 год - старого человека. «Было октябрем. Один день Mahatma Ганди посетил наш лагерь. Даже сегодня, я вспоминаю его; он был как бронзовая статуя, светя. Он сидел на поле и спел naam tero Easwar аллаха, sanmati de sabko bhagwan с 3 девушками. То было одним из unforgettable моментов в моей жизни, «Sadan говорит " Ганди мертво для всех других но для меня, он всегда будет живо. Я увидел его живое, и я могу все еще чувствовать магнитные vibes которые пришли от его. По мере того как я посмотрел его, я сказал к себе, когда я вырасту старе, я сделаю его чертежи. Я рисовал even when я находился в лагере беженцев. «
Он нарисовал Mahatma когда он был старе. В 1956, времена Hindustan и времена Navbharat спросили, что он сделало чертежи Gandhiji для газет. На следующие 10 лет, он главным образом нарисовал различные представления Mahatma и также много других политических руководителей как Nehru, Rajendra Prasad, cEtc.

«Только это было главным образом Mahatma Ганди. »

Лавры пришли к ему скоро, one after another. В 1965, он выиграл scholarship от французского правительства и двинул к Paris. Скоро после того, он мог держать выставку картин Ганди в Paris. В 1969, правительство франчуза решило отпраздновать centenary Ганди, и он был приглашен иметь выставку его Ганди, котор картины снова в Paris.UNESCO опубликовывали его картины на обложкы и французское правительство также выбрало картину его для штемпеля.
Как только персона причалила ему на выставке и после того как я приглашен его к высказыванию Канады он «смог способствовать много к стране».

Так, Sadan двинуло к Канаде в 1971. От после этого дальше, Montreal в Канаде был его домом. «Только я прохожу мое время перемещая во всем мире крася Gandhiji. Довольно, Gandhiji принимает меня к всем этим местам. «

Он красит Gandhiji потому что он хочет держать его сквозную духа живая его картины и его цитаты. «Every time я крашу Gandhiji, я получаю новую воодушевленность, новый состав, новое выражение и новые вибрации. Every time я крашу его, он друг. Я получаю мир когда я крашу его. Я не знаю почему. Перед распространять его сообщение мира, я чувствую мир сперва! «
В 2006, Sadan начал учредительство Mahatma Ганди международное, и учредительство приглашает людей которые могут распространить сообщение Ганди.
«Те приходят слушать к им получают сообщение non-расправы объявления мира. »

Sadan чувствует что сообщение Gandhiji мира больше appreciated в других странах чем в Индии. «Их стороны сияют момент, котор вы пророните имя Ганди но в Индии, он забыт. Много снаружи Индия говорят мне что он был единственной вантой смогла принести мир к сегодняшнему миру. В Индии, его имя проронено много времен но в сердце Индии, он не находится там. Я чувствую Ганди больше отпраздновано в других странах чем в Индии. «




.

het schilderen Gandhi is een hartstocht voor deze mens
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Het jaar was 1947. India had onafhankelijkheid gewonnen maar het land werd verdeeld.
De verdeling zag vele families migrerend aan India en een gelijk aantal families die zich aan Pakistan bewegen. Suraj Sadan, een acht-jaar-oude jongen, was een deel van één dergelijke familie die van Pakistan aan Delhi liep.

Het leven in het vluchtelingskamp had een heldere voering, herinnert de jonge jongen, nu een 69 éénjarigenmens. „Het was Oktober. Één dag Mahatma Gandhi bezocht ons kamp. Zelfs vandaag, herinner ik hem; hij was als een bronsstandbeeld, het glanzen. Hij zat op de vloer en zong tero van Easwar Allah naam, sabkosanmati DE bhagwan met drie meisjes. Dat was één van de onvergetelijkste ogenblikken in mijn leven, „Sadan zegt " Gandhi voor alle anderen dood is maar voor me, zal hij altijd in leven zijn. Ik zag levend hem, en ik kan magnetische vibes nog voelen die uit hem kwamen. Aangezien ik hem bekeek, zei ik aan mij, wanneer ik ouder groei, ik zal maken zijn tekeningen. Ik had getrokken zelfs wanneer ik in het vluchtelingskamp was. „
Hij trok Mahatma toen hij ouder was. In 1956, vroegen de Tijden Hindustan en de Tijden Navbharat hem om de tekeningen van Gandhiji voor de kranten te doen. Voor de volgende tien jaar, trok hij hoofdzakelijk divers stelt van Mahatma en ook veel andere politieke leiders zoals Nehru, Rajendra Prasad, enz.

„Maar het was hoofdzakelijk Mahatma Gandhi. “

Laurels kwam spoedig aan hem, na een andere. In 1965, won hij een beurs van de Franse overheid en bewoog zich aan Parijs. Spoedig na dat, kon hij een tentoonstelling van de schilderijen Gandhi in Parijs houden. In 1969, besliste de Franse overheid eeuwfeest te vieren Gandhi, en hij werd verzocht om een tentoonstelling van zijn schilderijen Gandhi in Paris.UNESCO te hebben publiceerde opnieuw zijn schilderijen op de dekkingspagina en de Franse overheid selecteerde ook het schilderen van van hem voor een zegel.
Zodra een persoon hem bij een tentoonstelling benaderde en hem naar Canada dat uitnodigde kon hij „een partij tot het land“ bijdragen zegt.

Zo, Sadan die naar Canada in 1971 wordt verplaatst. Van toen, is Montreal in Canada zijn huis geweest. „Maar ik ga mijn tijd die helemaal over de wereld over schilderend Gandhiji reist. Eerder, neemt Gandhiji me aan al deze plaatsen. „

Hij schildert Gandhiji omdat hij zijn geest door zijn schilderijen en zijn citaten wil levend houden. „Telkens als ik Gandhiji schilder, krijg ik nieuwe inspiratie, nieuwe samenstelling, nieuwe uitdrukking en nieuwe trillingen. Elke keer schilder ik hem, is hij verschillend. Ik krijg vrede wanneer ik hem schilder. Ik weet waarom niet. Alvorens zijn bericht van vrede uit te spreiden, eerst voel ik vrede! „
In 2006, begon Sadan de Internationale Stichting van Mahatma Gandhi, en de stichting nodigt mensen uit die het bericht van Gandhi kunnen uitspreiden.
„Zij die aan hen komen luisteren krijgen het bericht van non-violence van de vredesadvertentie. “

Sadan is van mening dat het bericht van Gandhiji van vrede meer in andere landen dan in India wordt gewaardeerd. „Hun gezichten helderen het ogenblik op u de naam van Gandhi uit maar in India, is hij vergeten. Velen buiten India vertellen me dat hij de enige kerel zou zijn die vrede aan de wereld van vandaag kon brengen. In India, wordt zijn naam geuit vaak maar in het hart van India, daar is hij niet. Ik vind Gandhi meer in andere landen dan in India wordt gevierd. „




.

صورة زيتيّة غاندي عاطفة ل هذا رجل
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
كان السنة 1947. هند كان قد ربح استقلال غير أنّ جزّأت البلد كان.
حاجز رأى كثير أسرات يهاجر إلى هند ويتماثل رقم الأسرات يتحرّك إلى باكستان. كان [سورج] [سدن], فتى [إيغت-ر-ولد], جزء من واحدة هذا أسرة أنّ مشى من باكستان إلى دلهي.

تلقّى الحياة في اللاجئة مخيم بطانة ساطعة, يتذكّر الفتى شابّة, الآن 69 [ير-ولد] رجل. "كان هو أكتوبر - تشرين الأوّل. زار واحدة يوم [مهتما] غاندي مخيمنا. حتّى اليوم, يتذكّره أنا; هو كان مثل تمثال برونزيّة, يلمع. هو جلس على الأرضية وغنّى [إسور] الله [ترو] [نم], [سبكو] [سنمتي] [د] [بهغون] مع ثلاثة بنات. أنّ كان واحدة من الأعزام غير منسيّ أكثر في حياتي, "يقول [سدن] " غاندي ميّتة ل [ألّ ث] أخرى غير أنّ ل ي, هو دائما سيكون حيّة. أنا رأيته حيّة, وأنا يستطيع بعد شعرت ال [فيب] مغنطيسيّة أنّ أتى من ه. بما أنّ أنا نظرت في ه, قال أنا إلى بنفسي, عندما أنا أنمو قديمة, أنا سيجعل رسومه. سحب أنا تلقّى يكون [إفن وهن] أنا كنت في اللاجئ مخيم. "
سحب هو [مهتما] عندما هو كان قديمة. في 1956, [هيندوستن] سأله أوقات و [نفبهرت] أوقات أن يتمّ الرسوم [غندهيجي] للجرائد. للتالية عشرة سنون, سحب هو في الدّرجة الأولى [بوسس] مختلفة من [مهتما] وأيضا كثير أخرى زعيمات سياسيّة مثل [نهرو], [رجندرا] [برسد], [إتك.].

"غير أنّ كان هو في الدّرجة الأولى [مهتما] غاندي. "

أتى غار إلى ه قريبا, [أن فتر نوثر]. في 1965, ربح هو منحة من الحكومة فرنسيّة وتحرّك إلى باريس. قريبا بعد أنّ, كان هو يمكن أن يمسك معرض من غاندي صورة زيتيّة في باريس. في 1969, الالفرنسيّون دعات حكومة يقرّر أن ب احتفل غاندي [سنتنري], وهو كان أن يتلقّى معرض من غاندي ه صورة زيتيّة ثانية في [بريس.ونسك] نشروا صورت زيتيّةه على ال [كفر بج] والحكومة فرنسيّة أيضا انتقى صورة زيتيّة من خاصّتي لدمغ.
ما إن شخص قاربه في معرض ويدعوه إلى كندا مثل هو "استطاع أسهمت كثيرا إلى البلد".

هكذا, تحرّك [سدن] إلى كندا في 1971. من بعد ذلك فوق, قد كان مونتريال في كندا منزله. "غير أنّ يمرّ أنا وقتي يسافر [ألّ وفر ث وورلد] يدهن [غندهيجي]. بالأحرى, يأخذني [غندهيجي] إلى كلّ هذا أماكن. "

يدهن هو [غندهيجي] لأنّ هو يريد أن يحافظ ه كحول حيّة مباشرة صورت زيتيّةه وتسعيراته. "[إفري تيم] يدهن أنا [غندهيجي], أنا أحصل شهيق جديدة, تركيب جديدة, تعبير جديدة وإهتزاز جديدة. [إفري تيم] يدهنه أنا, هو مختلفة. أنا أحصل سلام عندما يدهنه أنا. أنا لا أعرف لماذا. قبل [سبردينغ] رسالته السلام, يشعر أنا سلام أولى! بدأ "
في 2006, [سدن] [مهتما] غاندي أساس دوليّة, والأساس يدعو الناس الذي يستطيع نشرت غاندي رسالة.
"يحصل أنّ الذي يأتي أن يستمع إلى هم الرسالة من سلام إعلان [نون-فيولنس]. "

يشعر [سدن] أنّ [غندهيجي] رسالة السلام أكثر قدّمت في أخرى بلاد من في هند. "ينير وجههم العزم أنت تروّج الاسم غاندي غير أنّ في هند, هو نسيت. يقولني كثير خارج هند أنّ هو كان الشدادة وحيد الذي استطاع أحضرت سلام إلى عالم هذه الأيّام. في هند, روّجت اسمه كثير أوقات غير أنّ في هند قلب, هو ليس هناك. أنا أشعر ب احتفل غاندي أكثر في أخرى بلاد من في هند. "




.